292از امامان خويش كه همتايان قرآن كريم در حديث ثقلين معرفى شدهاند پيروى مىكند.
صدوق با سند خود از هشام بن حكم نقل مىكند كه از امام صادق(ع) پرسيد: سجده بر چه چيز جايز است و بر چه چيز جايز نيست؟ حضرت فرمود: سجود جز بر زمين يا آنچه از زمين برويد جايز نيست، مگر آنكه خوردنى يا پوشيدنى باشد. پرسيد: فدايت شوم علت آن چيست؟ حضرت فرمود: چون سجود، خضوع براى خداى متعال است، پس سزاوار نيست بر آنچه خوردنى و پوشيدنى است سجده شود، چون مردم دنيا بنده چيزى هستند كه مىخورند و مىپوشند. ساجد در سجودش خدا را مىپرستد، سزاوار نيست در سجود پيشانى خود را بر چيزى بگذارد كه معبود فرزندان دنيا و فريفتگان آنند. 1
پس ملامتى بر شيعه نيست اگر متعهدند بر زمين يا آنچه از زمين مىرويد سجده كنند، تا وقتى كه خوردنى و پوشيدنى نباشد، و به امامان خويش اقتدا مىكنند.
از امام باقر(ع) نيز روايت شده كه فرمود: سزاوار است نمازگزار پيشانى خود را بر زمين و صورت خود را بر خاك بگذارد، چون جلوهاى از فروتنى در برابر خداست. 2