250اين اختلاف شد؟ در پاسخ بايد گفت، چند جهت و احتمال وجود دارد:
1. اختلاف قرائت
بعضى و أرجلكم را با اعرابِ جرّ خواندهاند كه عطف به «رؤوس» باشد و مقتضاى آن وجوب مسح پاهاست. بعضى با فتحه لام خواندهاند كه عطف به وُجُوهَكُمْ باشد كه مسلتزم شستن آنهاست. اين وجه درست نيست. يك عرب زبان اگر بدون پيشداورى و سابقه ذهنى آيه را بخواند، «ارجُل» را عطف به «رؤوس» مىداند، چه به فتحه بخواند چه به كسره و اصلاً عطف به «وجوه» به ذهنش خطور نمىكند تا منشأ اختلاف باشد.
اگر اين آيه را به يك عرب زبان دور از اين فضاهاى فقهى و اختلافات مسلمين در كيفيت وضو عرضه كنيم و از او بخواهيم آنچه را مىفهمد بازگو كند، به روشنى خواهد گفت: آيه دو جمله دارد كه در آنها دو حكم به صراحت بيان شده است: يكى شستن صورت و دستها تا آرنج، ديگرى مسح سر و پاها. يعنى حكم صورت و دست يكى است و حكم سر و پاها هم يكى و تفكيك حكم سر از پاها نهتنها محتمل نيست، بلكه خلاف ظاهر آيه است.
2. تمسّك به رواياتِ نسخ شده شستن
از تعدادى روايات بر مىآيد كه شستن پاها سنتى بوده كه پيامبر خدا(ص) مدتى از عمر شريفش به آن دستور داده بود و پس از نزول سوره مائده كه در آن آيه وضو و دستور مسح پاها به جاى شستن آمده است، پس از مدتّى بعضى از كسانى كه ناسخ را از منسوخ