108است. هرگاه كسى به مصيبت يكى از عزيزان يا جگرگوشهها و خويشاوندانش دچار شود، احساس اندوه مىكند و اشك بر چهرهاش جارى مىشود. هيچ كس منكر جدّى اين حقيقت نيست. اسلام نيز دين فطرت و همسوى با آن است نه مخالف فطرت.
براى يك آيين جهانى ممكن نيست كه اندوه و گريه بر فقدان عزيزان را حرام كند، آن هم گريه و اندوهى كه همراه چيزى نيست كه خدا را خشمگين سازد. پيامبر(ص) و اصحاب بزرگوار و تابعين نيز در مسير فطرت حركت كردهاند. پيامبر اكرم(ص) براى فرزندش ابراهيم مىگريد و مىفرمايد: «چشم اشكبار مىشود و دل اندوهگين مىگردد، ولى چيزى برخلاف رضاى پروردگارمان نمىگوييم و ما اى ابراهيم، به خاطر تو اندوهگينيم.» 1
اين اولين و آخرين گريه حضرت در مصيبت عزيزانش نبود، بلكه در سوگ پسرش طاهر هم گريست و فرمود: چشم، اشك مىريزد و اشك غالب مىگردد و دل محزون مىشود، ولى خداى متعال را نافرمانى نمىكنيم. 2
مرحوم علامه امينى در كتاب «الغدير» موارد فراوانى را گردآورى كرده است كه پيامبر، اصحاب و تابعين بر مردهها و عزيزانشان هنگام فقدان آنان گريستهاند. وى مىنويسد: