91منطقه حجاز در اين سرزمين فراهم ساخت و كليددارى كعبه و منصب سقايت حاجيان، موقعيت سياسى افراد و قبايل را رقم مى‌زد.

به دليل سكونت پيش‌تر و بيش‌تر مردم در منطقه جنوبى شبه جزيره، پيشينه سياسى بخش جنوبى از قدمت و تنوع بيشترى برخوردار است. در اين بخش، از 600 تا 1200 قبل از ميلاد، دولت معينيان به پايتختى قَرنو و معاصر با آن، دولت سبائيان به پايتختى مَأرب آغاز شد و تا 115 ق.م ادامه يافت كه از اين دولت و فرمانروايى زنى بر آنان و جارى شدن سيل در ميان آنان در دو آيه قرآن كريم سخن به ميان آمده است ¹. همچنين دولت قتبان به پايتختى تَمنَع در قرن ششم ق.م تا قرن دوم ميلادى ظهور و بروز يافت.

با سقوط سبائيان، دولت حميريان را تشكيل دادند كه پادشاهان آنان را تُبَّع مى‌ناميدند و قرآن نيز به آنان در دو آيه اشاره فرموده است. ²حمله سردار رومى آليوس گاليوس و تصرف نجد به قصد دست‌اندازى بر حكومت حميريان اگر چه به دليل عدم دسترسى به آب و مشكلات ديگر به عقب نشينى او انجاميد، اما از يك سو زمينه تصرف حبشيان را فراهم آورد و از سوى ديگر زمينه ايجاد رابطه و راه يافتن مسيحيان در اين شبه جزيره را هموار كرد تا آن كه حمله پياپى حبشيان، قسمتى از يمن را به تصرف آنان در آورد.

با ويرانى اورشليم، تعدادى از يهوديان به عربستان پناهنده گشتند و ذونواس پادشاه حميرى، در سده ششم ميلادى، به دين يهود گرويد و به قتل عام و آزار مسيحيان و سوزاندن آنها در آتش پرداخت كه در سوره بروج تحت عنوان «اصحاب اخدود» بدان اشاره شده است: « قُتِلَ أَصْحٰابُ الْأُخْدُودِ اَلنّٰارِ ذٰاتِ الْوَقُودِ ؛ مرگ بر آدم‌سوزان خندق، همان آتش مايه‌دار (و انبوه).» ³