74مىجستند كه نمونههاى آن در روايتها آمده است. پس تبرّك، سنتى شد كه صحابه به آن عمل مىكردند و تابعان و صالحان بعدى نيز از آنان پيروى كردند.
تعدادى از علماى اسلام، كتابهايى در زمينۀ موارد تبرّك اصحاب به آثار پيامبر صلى الله عليه و آله تأليف كردهاند.
تبرّك اصحاب تنها به موارد ياد شده (مسح و لمس، آب وضو و غسل، نيم خوردۀ آب و غذا) منحصر نمىشد، بلكه به آبى كه آن حضرت دست مبارك خود را در آن وارد مىكرد و آبى كه از ظرفى مىنوشيد، به موى او، عرق او، ناخن او، ظرفى كه از آن مىنوشيد، جاى دهان مباركش، منبر او، دينارهايى كه عطا مىكرد، و به قبر او تبرك مىجستند. عادت مسلمانان بر تبرك به قبر شريف او و صورت بر آن نهادن و گريستن در كنار قبرش بود.
محمد طاهر بن عبدالقادر از علماى مكه، كتابى به نام «تبرّك الصحابه» تأليف كرده و در آن گفته است: همۀ اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله اجماع بر تبرك به آثار پيامبر خدا و كوشش در گردآورى آنها داشتند و آنان هدايت يافتگان و پيشگامان صالح بودند، به موى پيامبر، به آب وضو و عرق و جامه و ظرف و بدن شريف او و آثار ديگر آن حضرت تبرك مىجستند.
تبرك به بعضى از آثار او در زمان حياتش اتفاق افتاده و حضرت آن را پذيرفته و ردّ نكرده است. اين به روشنى دلالت بر مشروعيّت آن دارد و اگر مشروع و جايز نبود، حتماً از آن نهى مىكرد و برحذر مىداشت. اخبار صحيح و اجماع اصحاب، هم دلالت بر مشروعيت آن مىكند، هم گواه علاقۀ آنان به پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله و پيروى از اوست.