177ازدواج دائم و ازدواج موقت يا متعه، به اين صورت كه مرد و زن پيوند زناشويى را براى مدّت معيّنى منعقد مى‌سازند و مبلغى را به عنوان مهريه تعيين مى‌كنند و پس از گذشتن آن مدّت تعيين شده، بدون اجراى طلاق، از هم جدا مى‌شوند. اگر از اين ازدواج موقّت فرزندى به دنيا بيايد، فرزند شرعى آن دو است و از آنان ارث مى‌برد. زن هم پس از سپرى شدن مدت، بايد عدّۀ شرعى نگه دارد و اگر باردار است، بايد تا تولد فرزند عدّه نگه دارد و تا همسر موقّت آن مرد است يا در حال عدّه به سر مى‌برد، حق ازدواج با ديگرى ندارد.
از آن جا كه اسلام، دينى جامع و آخرين دين آسمانى است، اين طرح را براى حلّ مشكل جنسى تجويز كرده است. جوانى كه مشغول درس يا كار در خارج از كشور است و نمى‌تواند ازدواج دائم كند، جوان سه گزينه در مقابل خود دارد:
الف. سركوبى غريزۀ جنسى و محروم ساختن خود از لذّت جنسى.
ب. رابطۀ نامشروع با زنان فاسد يا آلوده به بيمارى‌ها.
ج. استفاده از راه‌حل ازدواج موقت بدون تحمّل بار نفقه و مشكلات ازدواج دائمى.
قرآن و سنت نبوى ازدواج موقت و متعه را مشروع مى‌دانند. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً» 1؛
«زنانى را كه متعه مى‌كنيد، واجب است مَهر آنان را بپردازيد.»
بيشتر مفسّرين اين آيه را مربوط به ازدواج موقت مى‌دانند. روايات