138باشد، تا امت به آستانۀ او روى آورند. منصب امامت، مثل منصب‌هاى دنيوى يك مقام عرفى نيست، بلكه رياست عام براى تدبير امور و دنياى مردم است. لازمه‌اش آن است كه امام، نسبت به آن چه به وى رجوع مى‌كنند، از همه داناتر باشد.

ج. برترين مردم

امام بايد از همۀ امت برتر باشد، چون يا مساوى با مردم است، يا ناقص‌تر از آنان است، يا برتر از آنان. مطلوب همين سومى است. اولى كه محال است، زيرا اگر همتاى مردم باشد، ترجيح او بر ديگرى براى امامت محال و بى‌دليل است. دومى هم محال است، چون عقلاً زشت است كه مفضول بر فاضل مقدم داشته شود.

طبق اين حكم و قاعده، امام بايد در دانش و دين، در كرم و شجاعت و همۀ فضايل روحى و جسمى برتر باشد.