137دلالت مى‌كند كه پيامبر بايد در مقام ابلاغ رسالت مصون باشد، در همين جا هم وجود دارد.
عصمت امام در قرآن كريم
آيۀ ابتلاء، به روشنى دلالت مى‌كند كه ظالمان به امامت نمى‌رسند:
«وَ إِذِ ابْتَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمٰاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قٰالَ إِنِّي جٰاعِلُكَ لِلنّٰاسِ إِمٰاماً قٰالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قٰالَ لاٰ يَنٰالُ عَهْدِي الظّٰالِمِينَ » 1
«به ياد آور زمانى را كه خداوند، ابراهيم را با كلماتى آزمود.
ابراهيم آنها را به پايان رسانيد، خداوند فرمود، من تو را پيشواى مردم قرار مى‌دهم. گفت: از ذريه و فرزندان من؟ فرمود: عهد من به ستمگران نمى‌رسد.»
مقصود از امامتى كه خداى سبحان به ابراهيم و ذريۀ او عطا كرد، غير از نبوت بود. ابراهيم، امامت را براى نسل خود طلبيد، خداوند دعايش را مستجاب كرد، ولى ظالمان را استثنا نمود. مراد از غير ظالمين كسى است كه در طول عمر ظلم نكرده باشد.
حضرت ابراهيم امامت را براى برخى از ذريۀ خويش درخواست كرد، يعنى كسى كه در طول عمر پاك بوده و قبل از تصدّى امامت و پس از آن، هيچ انحراف از حق و تجاوز از راه درست، از او ديده نشده است.
ب. اعلميت
امام بايد از همۀ مردم نسبت به قرآن و سنت و معارف و احكام داناتر