218بك اليوم ملائكته اقرء
«إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاٰةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكٰاةَ وَ هُمْ رٰاكِعُونَ »
(مائده:55) ورد في كتاب المؤلف لمحمّد بن جرير الطبري عن أُمّ سلمة أن ّالنبي قال: علىّ أحبّ إلي الله من جميع ملائكة سبع سموات و أنّ الله ليباهي يوم القيامة بعليّ أهل الجنّة و أنّ شيعته لايسئلون عن ذنب بل ذنوب لهم مغفورة.
يعنى: در كتاب مجتبى از فاطمه عليها السلام روايت است كه فرمود: پيغمبر عليه السلام گفت كه: خداى - عزّوجلّ - مباهات كرد به شما، و مغفرت و رحمت كرد شما را همه و على را خاصّه، و به درستى كه من رسول خدايم. نه از قوم خود ترسانم، و نه خويشان خود را محابات مىكنم. اين است جبرئيل عليه السلام، خبر مىدهد مرا كه نيكبختِ هم نيكبختان آن است كه علىّ را دوست دارد در حيات او و بعد از وفات او، و بدبخت همه بدبختها آن است كه علىّ را دشمن دارد در حيات او و بعد از وفات او.
و در تفسير ابىبكر شيرازى، و تفسير ابي يوسف يعقوب بن سفيان، و تفسير مقاتل، و كتاب منتهى آمده است روايت از عبداللّه عبّاس در قول خداى - عزّوجلّ: إِنَّمٰا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَ رَسُولُهُ ، يعنى: به درستى كه نصرت كننده و يارى دهنده شما خدا است، و رسول او، و آن كسانى كه ايمان آوردهاند. بعد از آن خاص گردانيد از ميان مؤمنانعلىّ بن ابى طالب را، و گفت: آن كسانى كه نماز بهپاى دارند، و وضوى نماز تمام كنند، و قرائت نماز و ركوع و سجود را، و خشوع آن را تمام كنند در وقت خود. و آن چنان بود كه رسول خدا نماز پيشين مىكرد [116] با اصحاب خود. بعد از آن چند ركعتى نماز بگزارد بعد از نماز پيشين، وپيغمبر صلّى الله عليه وآله و اصحاب باز گرديدند، و در مسجد جز از اميرالمؤمنين علىّ كسى ديگر نبود، و على در مسجد بود، و ميان پيشين و ديگر نماز سنّت مىگزارد كه ناگاه درويشى از درويشان مسلمانان به مسجد درآمد، و در مسجدِ رسول خدا به غير از علىّ عليه السلام هيچ كس را نديد. پس روى را به جانب او آورد. چون به نزديك على آمد كه از وى سؤال كند و