96 سُبْحٰانَ الَّذِي أَسْرىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بٰارَكْنٰا حَوْلَهُ . ¹

«پاك و منزه است خدايى كه در شبى بندۀ خود (محمّد) را از مسجد الحرام به مسجد اقصا فرستاد،مسجدى كه پيرامونش را مبارك و پر نعمت ساخت.»

صاحب مجمع البيان،در ذيل اين آيه مى‌نويسد:«مراد از مسجدالحرام در اين آيه، مكّه و حرم است؛زيرا محلّى كه پيامبر صلى الله عليه و آله از آنجا به معراج رفت،خانۀ امّ‌هانى بوده،پس همۀ حرم مسجدالحرام است.» ²

شيخ طوسى نيز در كتاب خلاف از اين دو آيه استفاده كرده كه مراد از مسجد الحرام، حرم است. ³

بنابراين،در اين دو آيه،بر حرم مسجدالحرام اطلاق شده كه نشانگر شرافت و تقدّس اين سرزمين است.

اسناد ربّ به حرم

از نشانه‌هاى عظمتِ حرم و حرمت مكّه آن است كه خداوند خود را به عنوان پروردگار مكّه معرفى كرده است.

إِنَّمٰا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ رَبَّ هٰذِهِ الْبَلْدَةِ الَّذِي حَرَّمَهٰا وَ لَهُ كُلُّ شَيْءٍ وَ أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ . ⁴

«من مأمورم كه فقط خداى اين شهر،مكّۀ معظّمه،را كه بيت الحرامش قرار داده پرستش كنم،كه خدا مالك هر چيز عالم است و من مأمورم كه از تسليم شدگان فرمان او باشم.»