47است از:

«گريۀ شوق»،«گريۀ حزن»،«گريۀ ضعف و زبونى»،«گريۀ پيروزى و سربلندى»و«گريۀ دروغين».

آرى اشك عاشقانه زبان دل است و گريۀ واقعى فريادى است در سكوت؛فريادى كه نشان از ضعف و زبونى نيست.و سخن احساس و عشق آدمى است،در آنجا كه قلم توان نوشتن ندارد و در بيان ياراى ترسيم نيست؛

هرچند نيست درد دل ما نوشتنى از اشك خود،دو سطر به ايما نوشته‌ايم ¹

گريه در ديدگاه قرآن

قرآن كريم اين كتاب سترگ« گريه »را شيوۀ ديرينۀ انبياى الهى مى‌شمرد؛آنجا كه يعقوب براى يوسف خود سرشك غم ريخت،يادآور مى‌شود ²و گريۀ نوح را بيان مى‌كند. ³چون سخن از شعيب پيامبر مى‌شود،گريۀ او را به درگاه خداوند گوشزد مى‌نمايد ⁴و داود را رسولى معرفى مى‌كند كه اهل گريه و راز و نياز بوده است. ⁵هنگامى كه به آخرين سفير سعادت خود؛يعنى حضرت محمّد صلى الله عليه و آله مى‌رسد،او و اصحاب عزيزش را مردانى مى‌شمرد كه سرشك غم و اندوه از ديدگان خود جارى مى‌كردند و با شنيدن آيات قرآن از خوف الهى اشك مى‌ريختند ⁶و نسبت به اصحاب صفّه-آن تهيدستان لبريز از ايمان-ريزش اشك را به هنگام شنيدن قرآن نسبت مى‌دهد. ⁷