40همۀ اينها بر ميزبان است.در ديوان اعلى ثبت است كه به اضعاف مضاعف،تلافى خواهند كرد.نمى‌بينى اگر كسى تو را به ميهمانى به خانه خود بطلبد و در اثناى راه صدمه بر تو وارد آمده باشد اگر ميزبان بتواند-مهما امكن-جبران آن را متحمل مى‌شود؟! چونكه خود طلبيده با اين كه لئيم است و عاجز «فَكَيْفَ ظَنُّكَ بِأَقْدَر الْقٰادِرِين وَأَكْرَم الأكرَمِين» .[پس گمان تو چگونه است دربارۀ تواناترين توانمندان و كريم‌ترين كريمان] حاشا و كلّا از كرم او كه كمتر از عرب باديه نشين باشد، نَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنْ سُوءِ الظَّنِّ بِالْخٰالِق.
[پناه مى‌بريم به خداوند از پندار بد دربارۀ آفريدگار]
و صدق اين مقاله بر كسى واضح است كه ميان اعراب باديه نشين گرديده و ديده باشد.
الخامس اين كه: بايد خوش خلق باشد وتواضع بورزد.از رفيق و مكارى و غيره كوچكى بنمايد و از لغو و فحش و درشت گويى و ناملايم در حذر باشد،نه حسن خلق تنها آن است كه اذيتش به كسى نرسد بلكه از جمله اخلاق حسنه آن است كه از غير، تحمل اذيت بنمايد.بل نه تنها متحمل شود بلكه در ازاى او خفض جناح 1كند،إلى ذلك يشير قوله فى الحديث القدسية[فرموده خداوند در حديث قدسى به همين مسأله اشاره دارد]:حاصل آن اين كه«رضايت خود را در جفاى مخلوق پنهان كرده‌ام هر كه درصدد رضا جويى از ما است بايد ايذاء غير را متحمل شود.»
السادس اين كه: نه تنها قصد حج كند و بس،بلكه در اين ضمن،بايد چندين عبادت را قاصد باشد كه يكى از آنها حج است؛از قبيل زيارت قبور مطهره شهدا و اوليا و سعى در[قضاى]حوائج مؤمنين و تعليم و تعلّم احكام دينيّه و ترويج مذهب اثنا عشريه و تعظيم شعائر اللّٰه و امر به معروف ونهى از منكر و غير ذلك.
السابع اين كه: اسباب تجمع و تكبّر براى خود فراهم نياورد بل شكسته دل و غبار آلوده،رو به حريم الهى رود،همچنان كه درمناسك هم اشاره به آن شده در باب احرام.
الثامن اين كه: از خانه خود حركت نكند مگر اين كه نفس خودش را در هر چه با