354امام عليه السلام سعى مى‌كرد خود نيز به دربار منصور نرود مگر آنكه او را مجبور مى‌كردند.

روزى منصور به امام عليه السلام گفت:چرا مثل ديگران به ديدار ما نمى‌آيى؟! امام عليه السلام فرمود:

«لَيْسَ لَنَا مَا نَخَافُكَ مِنْ أَجْلِهِ وَ لاٰ عِنْدَكَ مِنْ أَمْرِ الْآخِرَةِ مَا نَرْجُوكَ لَهُ وَ لاٰ أَنْتَ فِي نِعْمَةٍ فَنُهَنِّيَكَ وَ لاٰ تَرَاهَا نَقِمَةً فَنُعَزِّيَكَ فَمَا نَصْنَعُ عِنْدَكَ». ¹

و نيز امام عليه السلام فرمود:

«الفقهاء امناء الرّسل،فاذا رأيتم الفقهاء قد ركبوا إلى السلاطين فاتّهموهم». ²

و همچنين امام صادق عليه السلام فرمود:

«بُنِيَ الْإِسْلاٰمُ عَلَى خَمْسٍ عَلَى الصَّلاٰةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الصَّوْمِ وَ الْحَجِّ وَ الْوَلاٰيَةِ وَ لَمْ يُنَادَ بِشَيْءٍ كَمَا نُودِيَ بِالْوَلاٰيَةِ». ³

مسألۀ تقيّه

امام صادق عليه السلام هر چند قطعاً با حكام ستمگر اموى و عباسى به‌شدّت مبارزه مى‌كرد امّا به دليل اوضاع خفقان و استبدادى آن دوران،رعايت نهايت احتياط،تقيّه و پنهان‌كارى را نيز مى‌نمود.به اين جهت دشمنان در برابر او درمانده و حيران بودند؛زيرا از طرفى مى‌دانستند كه امام عليه السلام بر ضدّ آنان فعاليت‌هاى دامنه‌دار و گسترده‌اى دارد و از طرف ديگر نمى‌توانستند سند و مدركى بر عليه آن امام بزرگوار عليه السلام ارائه كنند.

منصور خليفۀ ستمگر عباسى كه سرانجام امام صادق عليه السلام را مسموم و شهيد كرد، دربارۀ اين نكته (مبارزۀ پنهانى امام صادق عليه السلام) تعبيرى دارد كه بسيار گويا و آموزنده است: