312مى‌گويد:حال امام منقلب بود و از شدت درد مى‌ناليد،تشتى را در برابر حضرت قرار داده بودند.هر از چند گاه،لخته‌هاى خون از راه دهان خارج مى‌شد،اين جا بود كه به وحشت افتادم و سخت ناراحت شدم.

وصاياى امام مجتبى عليه السلام

شيخ طوسى رحمه الله از ابن عباس نقل مى‌كند:در واپسين ساعتهاى عمر امام مجتبى عليه السلام برادرش امام حسين عليه السلام وارد خانۀ آن حضرت شد،در حالى كه افراد ديگرى از ياران امام مجتبى عليه السلام در كنار بسترش بودند.امام حسين پرسيد:برادر! حالت چگونه است؟ حضرت پاسخ داد:

در آخرين روز از عمر دنيايى‌ام و اوّلين روز از جهان آخرت به سر مى‌برم و از جهت اين كه بين من و شما و ديگر برادرانم جدايى مى‌افتد،ناراحتم.سپس فرمود:از خدا طلب مغفرت و رحمت مى‌كنم،چون امرى دوست داشتنى،همچون ملاقات رسول خدا صلى الله عليه و آله و اميرمؤمنان و فاطمه و جعفر و حمزه عليهم السلام را در پيش دارم.آن گاه اسم اعظم و آنچه را از انبياى گذشته،از پدرش اميرالمؤمنين عليه السلام به ارث داشت تسليم امام حسين عليه السلام نمود. ¹در آن لحظه فرمود بنويس:

«اين وصيتى است كه حسن بن على به برادرش حسين نموده است.وصيت او اين است:به يگانگى خداى يكتا شهادت مى‌دهد و همان طورى كه او سزاوار بندگى است عبادتش مى‌كند،در فرمانروايى‌اش شريك و همتايى وجود ندارد وهرگز ولايتى كه نشانگر ذلت او باشد بر او نيست.او آفريدگار همۀ موجودات است و هر چيزى را به اندازه و حساب شده آفريده.او براى بندگى و ستايش سزاوارترين معبود است.هر كس فرمانبردارى او كند راه رشد و ترقى را پيش گرفته و هر كس معصيت و نافرمانى او كند گمراه شده است و هر كس به سوى او بازگردد-توبه كند-از گمراهى رسته است.

اى حسين،تو را سفارش مى‌كنم كه در ميان بازماندگان و فرزندان و اهل