171به خاك آرميدگان در زيارتگاههاى مختلف دور و نزديك،مشهور و گمنام،اينها همه،دل و جان را روشن ساخته و اميد مى‌بخشد.حتى زيارت قبور مؤمنان و صالحان نيز انسان را به ياد آخرت و صلاح مى‌اندازد و ياد خدا را در دلها بيدار مى‌سازد.
از قبور اولياءاللّٰه،نورِ معرفت و هدايت مى‌درخشد.
مكانهاى مقدّس و مذهبى،انسان را به خدا نزديك مى‌كند و حالت خضوع و خشوع و آرامش ايجاد كرده،روح را سرشار از خلوص،دل را پر از اميد،جان را لبريز از صفا و عشق مى‌نمايد.
نبايد زيارت،تنها يك عمل تكرارى و بى‌روح باشد.زائر،نبايد به ظواهر و شكلها و ساختمانها و در و ديوار و نور و رواق بنگرد و از عظمتِ معنويّتِ معصومينى كه در اين زيارتگاهها آرميده‌اند،غافل شود.
زيارتگاهها،بايد محيطى پاك،معنوى،يادآور صداقت و كمال،بازدارندۀ از گناهها و رذايل و زنده كنندۀ ارزشهاى اسلامى باشد.
اينجاست كه انسان از راه زيارت،به خدا نزديك مى‌شود؛چرا كه با نيّتى خالص «ولىّ خدا»را زيارت كرده است.
زمينه‌ساز اين قرب،«معرفت»است.
هر چه ميزان خداشناسى،پيغمبرشناسى و ولى‌شناسىِ ما بيشتر باشد،به همان اندازه،نصيب ما از بركات اين قبور نورانى و مزارهاى متبرّك بيشتر خواهد شد.
اميد آنكه زيارتهايمان،خالص و معنوى باشد.
حجّمان،قبول درگاه خداوند قرار گيرد.
و توفيق زندگى به گونه‌اى«خداپسندانه»،در طول عمر،شامل ما گردد.