165
درس پانزدهم:فلسفه و نقش زيارت
جواد محدثى
امامان،اولياى خدا،انسانهاى والا،شهيدان و صدّيقان مثل آينه‌اند.
ائمّه،ملاك و معيارند،الگو واسوه‌اند.
ايستادن در برابر آيينه‌هاى فضيلت‌نما،«رذيلت»ها را هم خودبه خود مى‌نماياند و قرار گرفتن در مقابل آيينه‌هاى كمال،«نقص»ها را نشان مى‌دهد.
«زيارت»،نوعى حضور در برابر آينه است.
زيارت،خود را به«ميزان»عرضه كردن و خود را به«محك»زدن و خود را با«الگو» و«مدل»سنجيدن است.
وقتى ما در برابر يك معصوم و امام شهيد قرار مى‌گيريم و در مزار پيشوايان دين،با شناخت و بصيرت حضور مى‌يابيم و مى‌دانيم كه اينان،كمال مجسّم و عينيّتِ فضيلت و جلوه‌اى از نور خدا و چشمه‌اى از فيض ربّ و تبلورى از ايمان و خلوص و عبوديّت و پاكى‌اند،عظمتِ آنان ما را متوجّه نقايصمان مى‌كند و پاكى آنان،ما را با آلودگى‌هايمان آشنا مى‌سازد.
معنويّت و روحانيّت آنان،ما را به ماديّت و دنياگراييمان واقف مى‌گرداند.
«طاعتِ»آنان،معصيت ما را آشكار،نورانيّت آنان،تيره‌جانى و تاريكدلى ما را