532در اين هنگام، پيامبر صلى الله عليه و آله ديدگان خود را گشود، و با صداى آهسته به دختر خود فرمود: اين شعرى است كه ابو طالب دربارۀ من سروده است؛ ولى شايسته است به جاى آن، آيۀ زير را تلاوت نماييد: وَ مٰا مُحَمَّدٌ إِلاّٰ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَ فَإِنْ مٰاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلىٰ أَعْقٰابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلىٰ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللّٰهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللّٰهُ الشّٰاكِرِينَ؛ 1«محمد پيامبر خدا است و پيش از او پيامبرانى آمده‌اند و رفته‌اند. آيا هرگاه او فوت كند و يا كشته شود، به آئين گذشتگان خود باز مى‌گرديد؟ هركس به آئين گذشتگان خود بازگردد خدا را ضرر نمى‌رساند و خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‌دهد.» 2
پيامبر صلى الله عليه و آله با دختر خود سخن مى‌گويد
تجربه نشان مى‌دهد كه عواطف در شخصيت‌هاى بزرگ، بر اثر تراكم افكار و فعاليت‌هاى زياد، نسبت به فرزندان خود كم‌فروغ مى‌گردد. زيرا اهداف بزرگ و افكار جهانى آنچنان آنان را به خود مشغول مى‌سازد كه ديگر عاطفه و علاقه به فرزندان، مجالى براى بروز و ظهور نمى‌يابد؛ ولى شخصيت‌هاى بزرگ معنوى و روحانى از اين قاعده مستثنى هستند. آنان با داشتن بزرگترين اهداف و ايده‌هاى جهانى و مشاغل روزافزون، روح وسيع و روان بزرگى دارند، كه گرايش به يك قسمت، آنها را از قسمت ديگر باز نمى‌دارد.
علاقۀ پيامبر صلى الله عليه و آله به يگانه فرزند خود، از عاليترين تجلى عواطف انسانى بود تا آنجا كه پيامبر صلى الله عليه و آله هيچگاه بدون وداع با دختر خود، مسافرت نمى‌كرد و هنگام مراجعت از سفر قبل از همه به ديدن او مى‌شتافت. در برابر همسران خود، از وى احترام شايسته‌اى به عمل مى‌آورد، و به ياران خود مى‌فرمود:
«فاطمه پارۀ تن من است. خشنودى وى خشنودى من، و خشم او خشم من