369وقتى سخن «سهيل» به اينجا رسيد؛ پيامبر صلى الله عليه و آله كلام او را قطع كرد و فرمود: منظورتان چيست؟
گفت: نظر سران قريش اين است كه امسال از اين نقطه به مدينه بازگرديد و انجام مراسم عمره را به سال آينده موكول كنيد. مسلمانان مى‌توانند سال آينده مانند تمام طوايف عرب در مراسم حج شركت كنند، مشروط بر اينكه بيش از سه روز در مكه نمانند و سلاحى جز سلاح مسافر همراه نداشته باشند.
مذاكرات سهيل با پيامبر صلى الله عليه و آله سبب شد كه يك قرارداد كلى و وسيعى ميان مسلمانان و قريش بسته شود. او در شرايط و خصوصيات پيمان، فوق العاده سختگيرى مى‌كرد. گاهى كار به جايى مى‌رسيد كه نزديك بود رشتۀ مذاكرات صلح قطع شود، ولى از آنجا كه طرفين به صلح و مسالمت علاقمند بودند؛ دو مرتبه رشتۀ سخن را در دست گرفته در پيرامون آن سخن مى‌گفتند.
مذاكرات هر دو نفر، با تمام سختگيرى‌هاى سهيل به پايان رسيد و قرار شد مواد آن در دو نسخه تنظيم گردد و به امضاى طرفين برسد.
بنا به نوشتۀ عموم سيره‌نويسان، پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را خواست و دستور داد، كه پيمان صلح را به شرح زير بنويسد:
پيامبر صلى الله عليه و آله به امير مؤمنان فرمود بنويس: «بسم اللّٰه الرحمن الرحيم» و على عليه السلام نوشت. سهيل گفت: من با اين جمله آشنائى ندارم و «رحمان» «رحيم» را نمى‌شناسم. بنويس باسمك اللهم. يعنى به نام تو اى خداوند.
پيامبر صلى الله عليه و آله موافقت كرد به ترتيبى كه سهيل مى‌گويد، نوشته شود و على عليه السلام نيز آن را نوشت. سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام دستور داد كه بنويسد:
هذا ما صالح عليه محمد رسول اللّٰه: يعنى اين پيمانى است كه محمد، پيامبر خدا با سهيل نمايندۀ قريش بست.
سهيل گفت: ما رسالت و نبوت تو را به رسميت نمى‌شناسيم. اگر معترف به رسالت و نبوت تو بوديم، هرگز با تو از در جنگ وارد نمى‌شديم. بايد نام خود و پدرت را بنويسى و اين لقب را از متن پيمان بردارى.