316سرانجام جهودان تن به قضا دادند و گفتند: ما حاضريم جلاى وطن كنيم مشروط بر اين كه اموال منقول خود را از اين سرزمين ببريم. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله موافقت كرد، كه آنان آنچه از اموال دارند ببرند، غير از سلاح كه مى‌بايست به مسلمانان تسليم نمايند.
يهود آزمند در نقل اموال خود حد أكثر كوشش را كردند، حتى درهاى خانه‌ها را با چهار چوبه از جايش كنده براى حمل آماده مى‌كردند، و باقيماندۀ خانه‌ها را با دست خود ويران مى‌كردند. گروهى از آنها عازم خيبر، و گروه ديگر روانۀ شام شدند. و دو نفر از آنها اسلام آوردند.
ملت زبون و بيچاره براى جبران شكست با زدن دف و خواندن سرود، مدينه را ترك گفتند و شكست خود را از اين طريق جبران كردند و خواستند برسانند كه ما از ترك آن ديار چندان ملول و آزرده نيستيم.
مزارع بنى النضير ميان مهاجران تقسيم مى‌شود
غنيمتى كه سربازان اسلام بدون جنگ و نبرد به چنگ مى‌آورند، به حكم قرآن 1 متعلق به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله است، و او هرگونه صلاح بداند در مصالح اسلام صرف مى‌كند. پيامبر صلى الله عليه و آله مصلحت ديد اين مزارع و آب‌ها و باغ‌ها را ميان مهاجران قسمت كند، زيرا دست آنها از ثروت دنيا به علت مهاجرت از مكه كوتاه بود، و در حقيقت سربار انصار و مهمان آنها بودند. اين نظر را سعد بن معاذ و سعد بن عباده نيز تصديق كردند. از اين جهت تمام اراضى ميان مهاجران تقسيم گرديد و از انصار جز «سهل بن حنيف» و «ابو دجانه» كه بسيار تهى‌دست بودند كسى بهره‌اى نبرد، و از اين راه گشايشى براى عموم مسلمانان به وجود آمد و شمشير قيمتى يكى از سران بنى النضير نيز به سعد معاذ واگذار شد.
اين جريان در ماه ربيع سال چهارم اتفاق افتاد و سورۀ حشر نيز پيرامون اين حادثه نازل گرديد. ما براى اختصار از تفسير و ترجمۀ آيه‌هاى اين سوره