314اين تصميم مطابق پيمانى است كه مسلمانان در نخستين روزهاى ورود پيامبر صلى الله عليه و آله با طوايف يهود مدينه بسته بودند. اين پيمان، از طرف قبيله بنى النضير، توسط حُيَّى بن اخطب امضا شده بود. ما متن پيمان را در گذشته نقل كرده‌ايم؛ اينك گوشه‌اى از آن را در اينجا نقل مى‌كنيم:
پيامبر صلى الله عليه و آله با هر يك از سه گروه (بنى النضير، بنى قينقاع، بنى قريظه) پيمان مى‌بندد كه هرگز بر ضرر رسول خدا و ياران وى قدمى برندارند و به وسيلۀ زبان و دست ضررى به او نزنند... هر گاه يكى از اين سه قبيله، برخلاف متن پيمان رفتار كنند، دست پيامبر صلى الله عليه و آله در ريختن خون و ضبط اموال و اسير كردن زنان و فرزندان آنها باز خواهد بود. 1
اشك‌هاى تمساحانه
خاورشناسان باز در اين نقطه گريه‌هاى دروغى و اشك‌هاى تمساحانۀ خود را از سرگرفته و بسان دايه‌هاى مهربان‌تر از مادر، اشك ترحم بر جهودان پيمان‌شكن و خيانت‌پيشۀ «بنى النضير» ريخته و عمل پيامبر صلى الله عليه و آله را دور از انصاف و عدالت دانسته‌اند.
اين خرده‌گيرى به منظور شناخت حقيقت و فهم مطلب نيست؛ زيرا با مراجعه به متن پيمانى كه از نظر خوانندگان گذرانديم، حقيقت روشن مى‌شود و مجازاتى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در حق آنها قائل گرديد به مراتب سبكتر از مجازاتى است كه در متن پيمان پيش‌بينى شده بود.
امروز صدها جنايت و ستم وسيلۀ اربابان همين خاورشناسان، در شرق و غرب صورت مى‌گيرد و يك نفر از آنها كوچكترين اعتراضى به آنها نمى‌كند. اما وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله يك مشت توطئه‌گر را به كمتر از آن چيزى كه با آنها قرار گذارده بود مجازات مى‌كند، فوراً داد و نالۀ يك مشت نويسنده‌اى كه به اغراض گوناگون دست به تحليل اين حوادث مى‌زنند، بلند مى‌شود.