247گريه بر شتر گمشده از نظر قانون «ابو سفيان» بى‌مانع مى‌باشد. او بسيار متأثر شد و اشعارى سرود كه ترجمۀ دو بيت آن را از نظر خوانندگان مى‌گذرانيم:
«آيا او بر شتر گمشدۀ خود اشك مى‌ريزد، و شب‌ها براى از دست دادن شتر بيدار مى‌ماند؛ نه، در اين لحظه هرگز شايسته نيست كه او بر شتر جوان خود بگريد بلكه لازم است بر كشتگانى گريه كند كه حظ و عزت و عظمت با مرگ آنها از بين رفت». 1
آخرين تصميم دربارۀ اسيران
در اين جنگ اعلان شد كه اسيران باسواد مى‌توانند با تعليم خواندن و نوشتن به ده نفر از اطفال آزاد شوند.
ديگران نيز با پرداخت مبلغى از چهار هزار درهم تا هزار درهم، آزاد مى‌گردند، و افراد فقير و نيازمند بدون پرداخت «فديه» آزاد مى‌شوند.
انتشار اين خبر در مكه، باعث جنب و جوش نزديكان اسيران گرديد. بستگان هر اسيرى مبلغى تهيه كرده و روانۀ مدينه گرديدند. و با پرداخت «فديه» اسير خود را آزاد مى‌نمودند. هنگامى كه «سهيل بن عمرو»، با پرداخت «فديه» آزاد گرديد؛ يك نفر از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله از حضرت درخواست كرد كه اجازه دهد دندان‌هاى جلو او را بكشد تا سُهيل بر ضد اسلام سخنى نتواند بگويد. پيامبر صلى الله عليه و آله اجازه نداد و فرمود: اين كار «مُثله» كردن است و در اسلام جايز نيست.
«ابى العاص»، داماد پيامبر صلى الله عليه و آله ، شوهر زينب از مردان شريف و تجارت پيشۀ مكه بود. وى با دختر پيامبر صلى الله عليه و آله در زمان جاهليت ازدواج نموده بود، و پس از بعثت، برخلاف همسر خود، به آئين اسلام نگرويد، و در جنگ بدر شركت داشت و اسير گرديد. همسر او زينب آن روز در مكه به سر مى‌برد. براى آزادى شوهر خود گردن‌بندى را كه مادرش «خديجه»، در شب زفاف به او بخشيده بود، فرستاد.