218«محمد» مدعى است كه داراى آئين مستقلى است؛ و آئين و شريعت او ناسخ آئين‌هاى گذشته مى‌باشد، در صورتى كه او هنوز قبلۀ مستقلى ندارد و به قبلۀ جامعۀ يهود نماز مى‌گزارد.
اين خبر براى پيامبر صلى الله عليه و آله گران آمد. نيمۀ شب‌ها از خانه بيرون مى‌آمد و به آسمان نگاه مى‌كرد. در انتظار نزول وحى بود؛ كه دستورى در اين باره نازل گردد. چنان كه آيۀ ياد شده در زير اين مطلب را گواهى مى‌دهد:
«نگاه‌هاى معنادار تو را به آسمان مى‌بينيم، تو را به سوى قبله‌اى كه رضايت تو را جلب كند مى‌گردانيم». 1
از آيات قرآن استفاده مى‌شود، كه تبديل قبله علاوه بر اعتراض يهود، جهت ديگرى نيز داشته است؛ و آن اينكه مسأله جنبۀ امتحانى داشت. مقصود اين بود كه مؤمن واقعى و حقيقى، از مدعيان ايمان كه در ادعاى خود كاذب بودند تميز داده شود، و پيامبر صلى الله عليه و آله اين افراد را خوب بشناسد. زيرا پيروى از فرمان دوم كه در حالت نماز، متوجۀ مسجد الحرام گردند، نشانۀ ايمان و اخلاص به آئين جديد بود، و سرپيچى و توقف علامت دودلى و نفاق به شمار مى‌رفت. چنانكه خود قرآن صريحاً اين مطلب را مى‌فرمايد:
«تغيير قبله از آن طرفى كه بر آن نماز مى‌گذارديد، براى اين بود تا موافق را از مخالف تميز دهيم و اين كار براى غير آنهائى كه خداوند آنان را هدايت كرده است كار پرمشقتى بود.» 2
البته از تواريخ اسلام و مطالعۀ اوضاع شبه جزيره، علل ديگرى نيز به دست مى‌آيد.
اولاً: كعبه كه به دست قهرمان توحيد، حضرت ابراهيم عليه السلام تعمير شده بود، مورد تعظيم جامعۀ عرب بود. قبله قرار دادن چنين نقطه‌اى، موجبات رضايت عموم اعراب را فراهم مى‌ساخت، و آنها را براى پذيرفتن آئين اسلام و دين توحيد