196قطعى مى‌سازد كه پيامبر صلى الله عليه و آله از نقشۀ مخالفان، پيش از محاصرۀ خانه آگاه بوده است، و نقشه‌اى كه براى خلاصى خود كشيده بود كاملاً طبيعى بود، و رنگ اعجاز نداشت. او مى‌خواست با قرار دادن على عليه السلام در فراش خود از مجارى طبيعى، بدون استمداد از طريق اعجاز و كرامت، از چنگال بت‌پرستان رهائى پيدا كند. بنابراين، او مى‌توانست پيش از محاصرۀ خانه، خارج شود و نيازى به اعمال كرامت نداشته باشد.

ولى احتمال دارد كه صبر و توقف پيامبر صلى الله عليه و آله در خانه تا برگزارى محاصره، معلول جهتى باشد كه فعلاً براى ما مكشوف نيست. از اين جهت، بحث پيرامون اين مطلب (بيرون رفتن پيامبر صلى الله عليه و آله از خانه هنگام شب) نزد همه قطعى و مسلم نيست. زيرا بعضى ¹ عقيده دارند كه پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از محاصره و قبل از غروب آفتاب خانه را ترك گفته است.

هجوم مخالفان به خانۀ وحى

قواى كفر اطراف خانۀ وحى را احاطه كرده و منتظر فرمان بودند كه پيامبر صلى الله عليه و آله را در خوابگاه خود قطعه‌قطعه كنند. عده‌اى اصرار داشتند كه همان نيمۀ شب نقشۀ خود را عملى سازند. ابو لهب از آن ميان برخاست، و گفت:

زنان و فرزندان بنى هاشم در داخل خانه هستند، ممكن است در اين جريان به آنها آسيبى برسد. گاهى گفته مى‌شود كه علت تأخير آنها اين بود كه مى‌خواستند پيامبر صلى الله عليه و آله را در روز روشن، در برابر ديدگان بنى هاشم بكشند، تا بنى هاشم ببينند كه قاتل او يك فرد مشخص نيست. سرانجام تصميم گرفتند كه بامدادان در هواى روشن نقشه را عملى سازند. ²

پرده‌هاى تيرۀ شب، يكى پس از ديگرى عقب رفت؛ صبح صادق سينۀ افق را شكافت. شور و شوق غريبى در مشركان پديد آمد. آنان تصور مى‌كردند كه به زودى به هدف خود مى‌رسند، در حالى كه دست‌ها به قبضۀ شمشير بود با شور و