167الامام الصادق(ع)قال: و الله إنى لأعلم كتاب الله من أوله إلى آخره كأنه فى كفى، فيه خبر السماء و خبر الأرض، و خبر ما كان، و خبر ما هو كائن، قال الله عزَّوجلَّ:فيه تبيان كل شىء. 1بديهى است كسى كه در جريان وحى قرار دارد، مفاهيم و تفسير قرآن را به طور كامل مى‌داند، منظور خداوند را از آيات قرآن، خوب مى‌فهمد، در موضوع كلام، يعنى عقايد و فقه نيز آگاهى كامل دارد، زيرا فهم كامل قرآن، مستلزم فهم كامل دين نيز هست. از اين جهت در اينجا فصل ديگرى گشوده مى‌شود كه تنها ائمه، دانايان كامل هستند و مى‌توانند به تمام پرسش‌هاى مردم پاسخ گويند.
امام و قرآن
تربيت و هدايت جامعه با دو چيز تحقق مى‌يابد: اول: كتاب خدا، دوم: پيشواى معصوم كه يكى صامت وديگرى ناطق است.به همين جهت، خداوند، كتاب وپيامبران را باهم فرستاد.تعامل كتاب وپيامبران اين بود كه كتاب مؤيد پيامبران ويا دليل اثبات پيامبرى ومعجزه آن‌ها ازيك سو و ازسوى ديگرجامع تمام دستورهاى مكتوب خداوند بود وپيامبران نيزبه نوبه خود مفسر و مبين و اجرا كننده آن دستورها بودند.
پيامبر اسلام و قرآن همين رابطه را داشتند. اين جايگاه پس از رسول خدا(ص)، به ائمه (ع) سپرده شد.آن حضرت، براى تبيين همين جايگاه امامان پس از خود فرمود:
انى تارك فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى اهل بيتى ما إن تمسكتم بهما لن تضلوا لن يفترقا حتى يردا على الحوض.