295محبت و مودّت مسلمانان نسبت به خاندان وحى است. حضورى عاشقانه در پيشگاه اولياى الهى و ياد كرد مقام والاى آنان و انس و دوستى با آن بزرگواران، نشانۀ ايمان و تقواى قلوب است. حبّ و ولاى پيشوايان معصوم و آل نبى (ص)، دستور خداوند و درخواست علوّ درجه براى ايشان و اهداى ثواب نماز و قرائت قرآن به آنها و... همه در جهت عمل به اين سفارش است كه: لاٰ أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبىٰ 1.
براى ايجاد و تثبيت حبّ و تولاّى اهل بيت(عليهم السلام)، همواره زندهترين توصيه، زيارت آن بزرگواران است. زيارت نه تنها تمسّك و توسّل به آلياسين است؛ بلكه همسويى و همراهى با آنان و اعلام برائت ودورى از دشمنان و مخالفان ايشان است. تولاّ و تبرّا دو ركن اعتقادى شيعه است كه با حضور در بارگاه نورانى خاندان عصمت و طهارت، به زيبايى جلوهگر مىشود و زيارت آنان، باعث زنده شدن ياد و خاطره ايشان مىگردد و اين مورد پسند و خشنودى حضرت بارى تعالى است: «من احبنا فقد احب الله و من ابغضنا فقد ابغض الله و من والانا فقر والي الله...» 2.
در زيارت جامعه نيز مىخوانيم: «من والاكم فقد والي الله... و من احبّكم فقد احب الله...» . بر همين اساس است كه امام باقر(ع)، يكى از حكمتهاى مهم طواف و حج خانه خدا را توجّه مردم به اهل بيت(عليهم السلام) و اظهار دوستى و مودّت با آنان مىداند: «امروا ان يطوفّوا بهذا ثم يأتونا فيعرفونا مودّتهم ثم يعرضوا علينا نصرهم»؛ «به آنان (حج گزاران) فرمان داده شده تا در اينجا طواف كنند، سپس نزد ما