191به مسجد الحرام راه يابند، اگر روزى به اين مسجد پناهنده شدند تا زمانى كه قصد توطئه و يا جنگ و ستيز با مؤمنان را نداشته باشند، بايد به پناهندگى آنان احترام گذاشت: وَ اقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ ... وَ لاٰ تُقٰاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ حَتّٰى يُقٰاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِنْ قٰاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ 1. از طرفى همان گونه كه كه گردآمدگان در مسجد الحرام، از تعدّى و تجاوز ديگرى بايد در امان باشند، اين اميد را نيز بايد داشته باشند كه خداوند، آنان را از عذاب و قهر خودش در امان خواهد داشت. تا در مأمن رحمت و لطف او سكنا گزينند.«فمن دخل حصني أمن من عذابي».
چهار. محل مبارزه با شرك جهانى
«مسجد الحرام» فقط محلى براى عبادت نيست؛ بلكه مركز فرياد توحيد و عدالت و مبارزه با شرك و الحاد و كفر است. تمامى پيامبران - از آدم تا خاتم- در آنجا حضور يافته و نداى توحيد و مبارزه با شرك را سر داده اند. مسجدالحرام مركز مشترك ميان تمام انبيا، در شعار توحيد و مبارزه با شرك است؛ اين مسجد با چنين پيشينه و جايگاهى، داراى موقعيت استراتژيك است؛ لذا بايد مديريت آن به كسانى سپرده شود كه اولاً ايمان به توحيد داشته باشند و در عمل نيز التزام عملى خود را به آن اثبات كنند. آنان بايد در مبارزه با شرك شجاعت داشته باشند و از غير خدا نهراسند: إِنَّمٰا يَعْمُرُ مَسٰاجِدَ اللّٰهِ مَنْ آمَنَ بِاللّٰهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَقٰامَ الصَّلاٰةَ وَ آتَى الزَّكٰاةَ وَ لَمْ يَخْشَ إِلاَّ اللّٰهَ . 2 در بيان اينكه تنها پرهيزگاران شايسته و لايق براى تصدى و توليت امور مسجد الحرام هستند، مىفرمايد: وَ مٰا لَهُمْ أَلاّٰ يُعَذِّبَهُمُ اللّٰهُ وَ هُمْ يَصُدُّونَ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ مٰا كٰانُوا أَوْلِيٰاءَهُ إِنْ