122ميقات مىفرمايد: «و لما جاء موسي لميقاتنا و كلّمه ربه» . 1 قاصد حرم خدا نيز همچون موسى براى گفتوگو به ميقات دعوت مىشود و خداوند شهد شيرين «لبيك» را، به كام ميهمان خانهاش مىنشاند. از يك طرف حجگزار در ميقات، به دعوت خدا پاسخ مىدهد و در مقابل نيز خداوند با «لبيك و سعديك» خود، اذن ورود به حرم را به او مىبخشد. پس هر چه زبان و گوش جان آدمى، پاك تر باشد، بهره بيشترى از اين گفتوگو خواهد برد. و اما آن كسى كه ميان زبان سرو زبان جانش فاصله است، خطاب «لا لبيك و لاسعديك» ، به او خواهد شد. امام رضا (ع) در تبيين اين گفتوگو ميان حاجيان و خداوند مىفرمايد: «ان الناس اذا احرموا ناداهم الله عزوجل فقال: عبادي و امائي، لاحرمنكم علي النار كمااحرمتم لي فقولهم لبيك اللهم لبيك اجابة لله عزوجل علي ندائه لهم» . 2
چهار. ميقات جلوه گاه چهار سفر عرفانى
يقظه 3، تخليه، تحليه و تجليه، چهار سفر روحانى وعرفانى است كه در ميقات شكل مىگيرد. «يقظه» يعنى، بيدار شدن به اينكه كجا هستم؟ چرا آمدهام؟ به كجا مىروم؟ براى چه مىروم و سرانجام من چه مىشود؟ حجگزار در گام نخست در ميقات -كه وعدهگاه او و خداوند است- بايد پاسخ تمام اين پرسشها را بيابد و در صورت رسيدن به پاسخ است كه براى او ممكن مىشود با هر سطحى از معرفت و شناختى كه دست يافته، قدم به مرحله دوم از سفر عرفانى بگذارد.
گام دوم «تخليه» است؛ يعنى، دورى از تعلّقات و جدا شدن از