115نامگذارى نشانمىدهد كه اسلام بر اقامۀ نيكيها و مبارزه با بديها استوار است.
د - دوستى و دشمنى براى خدا:
دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خدا تولّى و تبرّى، دو واجب بسيار مهم، ولى ناشناخته در جامعههاى اسلامى است. مىتوان گفت:
اين واجب حتى از امر به معروف و نهى از منكر در ميان مسلمانان ناشناختهتر است!
يكى از چيزهايى كه در سرنوشت انسان و سعادت و شقاوت او نقش تعيين كننده دارد، دوستيها و دشمنيهاست. چه بسا افرادى كه در نتيجۀ معاشرت با دوست و همنشين خوب، سعادتمند شدند و چه بسا افرادى كه در نتيجۀ معاشرت با دوست و همشنين بد، به انحراف و فساد كشيده شوند.
بدين جهت، اسلام اجازه نمىدهد، انسان هر كسى را دوست بدارد و با هر كسى دشمنى كند، معيار دوستىها و دشمنىها در اسلام، خداست.
خداوند زيباى است. هر چه خوبى و زيبايى در جهان هستى وجود دارد، جلوۀ زيبايى اوست. دوستان خدا با زيباييهاى عقيدتى، اخلاقى و عملى پيوند دارند. بنابراين، دوستى با دوستان خدا به معناى پيوند با خوبيها و زيباييهاست؛ برعكس، دشمنان خدا مظهر انواع آلودگيهاى عقيدتى، اخلاقى و عملى هستند، و دشمنى با دشمنان خدا به معناى بيزارى از انواع زشتيها و آلودگيهاست.
از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله روايت شده كه فرمود:
دوستى براى خدا واجب است، دشمنى براى خدا واجب است. 1