62البته ممكن است منظور از حنظله در سند اين روايت همان حنظلة بن زكريا باشد كه شيخ نجاشى دربارۀ او گفته است: «لم يكن بذاك» يعنى: «چيزى نبود»! 1 سپس بايد دانست كه متن اين روايت و استدلالى كه در ذيل آن شده تأمّلبرانگيز و فاسد است زيرا،
اوّلاً، در ميان شيعيان نيز مانند ساير مسلمانان افرادى گناهكار و نافرمان وجود دارند كه بنابر صريح آيات قرآن و احاديث فراوان به خاطر گناهكارى و نافرمانى خود مورد عقوبت الهى قرار خواهند گرفت.
ثانياً، امكان دارد منظور آيه از اينكه «در آن روز هيچ انسان و پرى دربارۀ گناه خود بازخواست نمىشود» علم بىپايان خداوند به گناهان بندگان و بىنيازى او از پرسش و بازخواست باشد. به اين معنا كه در آن روز خداوند نيازى به پرسش و بازخواست از بندگان خويش ندارد و اگر اين كار را انجام مىدهد به دليل آگاهى و نياز خود بندگان است. قدر مسلّم آن است كه چنين روايات معدودى در منابع روايى شيعه از نظر متن و سند سست و غير قابل اعتماد، و احتمالاً ساختۀ دست برخى جاعلان و دروغپردازان است.