98كوفه، شام، مصر و بصره داشت رواج مى‌داد. او معتقد به رجعت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله همانند رجعت حضرت عيسى عليه السلام بود. هم‌چنين باور داشت كه براى هر پيامبرى جانشينى است و على عليه السلام جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله و خاتم‌الأوصيا است. عثمان غاصب حقّ اين وصى بوده و بر او ظلم كرده است؛ از همين رو بر امت اسلامى است كه قيام نموده، و عثمان را از اريكۀ خلافت به زير كشيده، و حكومت را به على عليه السلام واگذار كنند. در اين ميان گروهى از اصحاب، امثال: ابى‌ذر، عمار بن ياسر، محمّد بن ابى‌حذيفه، عبدالرحمن بن عديس، محمّد بن ابى‌بكر، صعصعة بن صوحان عبدى، مالك اشتر و ديگران فريب افكار او را خورده و به او گرويدند، و در نتيجۀ اين تحريك‌ها، جماعتى از مسلمانان بر خليفۀ وقت قيام و شورش نموده و او را به قتل رساندند، و حتى همين گروه در جنگ جمل و صفين نيز دخالت اساسى داشتند... . ¹

تهمت انتساب شيعه به عبداللّٰه بن سبأ

همان‌گونه كه قبلاً اشاره شد، هدف از جعل اين قضيه اتهام وارد كردن به شيعه است در اين‌كه مؤسس آن، شخصى يهودى‌الأصل است كه با نشر افكار خود نه‌تنها فرقه‌اى را در جامعۀ اسلامى ايجاد نمود، بلكه سبب نشر افكار يهوديت و ايجاد تفرقه و تشتّت در ميان جامعۀ اسلامى گرديد. اينك به برخى از افراد كه اين تهمت و وصلۀ ننگين را به شيعۀ اماميه نسبت مى‌دهند اشاره مى‌كنيم:

1 - ابوالحسين ملطى گويد: «زعيم اين فرقه - شيعه - عبداللّٰه بن سبأ است. او همان شخصى است كه با يهود ارتباط داشت و بدين طريق بذر اول تشيع را در جامعۀ اسلامى كاشت، تا از اين راه به جامعۀ اسلامى ضربه وارد كند». ²

2 - دكتر على سامى نشار مى‌گويد: «يهود [عبداللّٰه بن سبأ] مؤسس عقيدۀ شيعۀ غالى است». ³