376نمى‌توانست به روح تجدّد در اجتهاد رسيده و خود را با شرايط زمان و مكان وفق دهد به حدّى كه با روح شريعت اسلامى منافات نداشته باشد.» 1
او همچنين در تقريظى كه بر كتاب عبد اللّٰه بن سبأ زده مى‌گويد: «سيزده قرن است كه بر تاريخ اسلامى مى‌گذرد و ما شاهد صدور فتواهايى از جانب علما بر ضدّ شيعه هستيم، فتاوايى ممزوج با عواطف و هواهاى نفسانى. اين روش بد سبب شكاف عظيم بين فرقه‌هاى اسلامى شده است. و از اين رهگذر نيز علم و علماى اسلامى از معارف بزرگان اين فرقه محروم گشته‌اند، همان گونه كه از آراى نمونه و ثمرات ذوق‌هاى آنان محروم بوده‌اند. و در حقيقت خساراتى كه از اين رهگذر بر عالم علم و دانش رسيده، بيشتر است از خساراتى كه توسط اين خرافات به شيعه و تشيع وارد شده است، خرافاتى كه در حقيقت، ساحت شيعه از آن مبرّا است. و تو را بس، اين كه امام جعفر صادق (ت 148ه .) پرچم دار فقه شيعى - استاد دو امام سنّى است: ابوحنيفه نعمان بن ثابت (ت 150ه .) و ابى‌عبداللّٰه مالك بن انس (ت 179ه .) و در همين جهت است كه ابو حنيفه مى‌گويد: اگر آن دو سال نبود، نعمان هلاك مى‌شد. مقصود او همان دو سالى است كه از علم فراوان جعفر بن محمّد بهره‌ها برده بود. و مالك بن انس مى‌گويد: من كسى را فقيه‌تر از جعفر بن محمّد نديدم». 2
10 - دكتر عبد الرحمن كيالى يكى از شخصيتهاى حلب در نامۀ خود به علامۀ امينى رحمه الله مى‌نويسد: «عالم اسلامى هميشه نياز شديد به مثل اين تحقيقات دارد... چرا بعد از وفات رسول اعظم، بين مسلمين اختلاف شد و در نتيجه بنى هاشم از حقّ خود محروم شدند؟ و نيز سزاوار است كه از عوامل انحطاط و انحلال مسلمانان سخن به ميان آيد، چه شد كه مسلمانان به اين وضع امروز مبتلا شده‌اند؟ آيا ممكن است آنچه از دست مسلمانان رفته با رجوع به تاريخ اصيل و اعتماد بر آن، باز گرداند؟». 3
11 - استاد ابوالوفاء غنيمى تفتازانى، مدرّس فلسفۀ اسلامى در دانشگاه الأزهر