345
سنت صحابه
اسلام آيين جهانى است و آخرين دينى است كه خداوند متعال در دوره و عصر پايان تاريخ به بشر عرضه‌كرده‌است. با ملاحظۀ اين دو جهت بايد دين اسلام از كمال و جامعيت فوق‌العاده‌اى برخوردار باشد، تا نه‌تنها بتواند جواب‌گوى تمام جوامع بشرى در عصر خود باشد، بلكه بايد نسل‌هاى آينده را نيز تا روز قيامت پاسخ‌گو باشد.
از طرفى ديگر، مشاهده مى‌كنيم كه مدّت بعثت پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله بسيار محدود است؛ يعنى 23 سال، كه بيشتر اين وقت را در مكه صرف مبارزه با بت‌پرستى و نفى شرك از جامعۀ شبه جزيرةالعرب كرده. ده سال باقى مانده از بعثت را نيز به جهت تشكيل حكومت اسلامى در مدينه، صرف مسائل حكومتى و دينى نمود. شيعه و اهل سنت اتفاق دارند اين وقت محدود نمى‌توانست جواب‌گوى مسائلى باشد كه جامعه بشرى تا روز قيامت به آن احتياج دارد، لذا هركدام درصدد توجيه و تدبير و چاره‌اى برآمده‌اند. شيعۀ اماميه معتقد است: از آن‌جا كه وظيفه انبيا بيان كليات احكام، و فلسفۀ وجودى اوصيا، توسعه و تبيين شريعت است، لذا دين و شريعت و مصادر تشريع از اين‌جهت كامل شده است. ولى اهل سنت به لحاظ منابع استنباط و أدله در مضيقه قرار دارند، از اين‌رو به كثيرى از ادله ومنابع ظنّى روى آورده‌اند كه هيچ دليل قانع‌كننده بر آن وجود ندارد از آن جمله حجّيت سنت صحابه است. در حقيقت اين منبع تشريع را در مقابل منبع غنى سنت