300امام على عليه السلام تربيت‌يافته پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله است. او كسى است كه از كودكى با پيامبر اسلام بوده و تا آخر حيات، آن حضرت را همراهى كرده است. امام عليه السلام آن اوقات را اين‌گونه توصيف مى‌كند:
«و كنت أتّبعه اتباع الفصيل اثر أُمّه، يرفع لي في كلّ يوم من أخلاقه علماً، و يأمرني بالإقتداء به، و لقد كان يجاور في كلّ سنة بحراء فأراه و لا يراه غيرى، ولم يجتمع بيت واحد يومئذ فى الاسلام غير رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله و خديجة و أنا ثالثهما، أرى نور الوحى و الرسالة، و أشمّ ريح النبوة؛ 1
«من در پى او بودم چنان‌كه شتربچه در پى مادر. هر روز براى من از اخلاقِ خود نشانه‌اى برپا مى‌داشت و مرا به پيروى آن مى‌گماشت. هر سال در حرا خلوت مى‌گزيد، من او را مى‌ديدم و جز من كسى وى را نمى‌ديد. آن هنگام جز خانه‌اى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و خديجه در آن بود، در هيچ خانه‌اى اسلام راه نيافته بود، من سوّمين آنان بودم. روشنايى وحى و پيامبرى را مى‌ديدم و بوى نبوت را استشمام مى‌كردم.»
امام على عليه السلام كسى بود كه شب و روز، در سفر و وطن همراه و ملازم رسول خدا صلى الله عليه و آله بود، در هيچ جنگ و غزوه‌اى رسول خدا را رها نكرد، مگر در غزوۀ تبوك، كه به دستور ايشان در مدينه ماند. تا اين‌كه وقت اجل و ارتحال رسول خدا صلى الله عليه و آله نزديك شد. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در بستر بيمارى است و تنها كسى كه او را پرستارى مى‌كند على بن ابى‌طالب عليه السلام است. در آخرين لحظات حيات، سر مبارك آن حضرت بر سينۀ امام على عليه السلام بود كه از اين عالم ارتحال نمود.
امام على عليه السلام آن ايام و موقعيت را چنين توصيف مى‌كند:
«ولقد قُبِض رسول‌اللّٰه صلى الله عليه و آله و انّ رأسه لَعلَى صدري و لقد سالَت نفسه في كفّي فأمررتها على وجهي، و لقد ولّيت غسله صلى الله عليه و آله و الملائكة أعواني، فضجّت