220مى‌داند و هر كجا باشيد او با شماست و به هر چه كنيد به خوبى آگاه است.»

آيه به طور صراحت دلالت بر سعۀ وجود خداوند سبحان دارد و اين‌كه او در هر مكانى با ما است، و كسى كه چنين شأنى دارد نمى‌تواند جسم يا حلول كننده در محلّى باشد.

2 - و نيز مى‌فرمايد: أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللّٰهَ يَعْلَمُ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ مٰا يَكُونُ مِنْ نَجْوىٰ ثَلاٰثَةٍ إِلاّٰ هُوَ رٰابِعُهُمْ وَ لاٰ خَمْسَةٍ إِلاّٰ هُوَ سٰادِسُهُمْ وَ لاٰ أَدْنىٰ مِنْ ذٰلِكَ وَ لاٰ أَكْثَرَ إِلاّٰ هُوَ مَعَهُمْ أَيْنَ مٰا كٰانُوا ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمٰا عَمِلُوا يَوْمَ الْقِيٰامَةِ إِنَّ اللّٰهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ؛ ¹ «آيا نديدى كه آنچه در آسمان‌ها و زمين است، خدا بر آن آگاه است. هيچ رازى سه كس با هم نگويند، جز آن كه خداوند چهارم آنهاست و نه پنج كس جز آن كه خدا ششم آنهاست و نه كمتر از آن و نه بيشتر، جز آن كه خدا هر كجا باشند با آنهاست، پس روزِ قيامت همه را به نتيجۀ اعمالشان آگاه خواهد ساخت كه خدا به كليۀ امورِ عالم داناست.»

اين آيه نيز به‌طور وضوح دلالت بر سعۀ وجود خداوند متعال دارد، و اين‌كه در همه‌جا موجود و با همه‌كس همراه است. و اين‌گونه خدايى نمى‌تواند جسم باشد، زيرا جسم احتياج به مكان دارد و با وجودش در مكانى، مكانى ديگر از او خالى است.

3 - همچنين مى‌فرمايد: وَ لِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ إِنَّ اللّٰهَ وٰاسِعٌ عَلِيمٌ ؛ ²«مشرق و مغرب هر دو ملك خداست، پس به هر طرف كه روى كنيد به سوى خدا روى آورده‌ايد. خدا به همه جا محيط و بر همه چيز داناست.» اين آيه نيز همانند آيۀ پيشين، دلالت بر نفىِ جسميّت خداوند دارد.

4 - و نيز مى‌فرمايد: لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ؛ ³«هيچ موجودى همانند او نيست و او شنواىِ بيناست.»

پر واضح است كه اگر خداوند جسم بود بايد همانند ساير اجسام و شبيه آنها بود.