155

فتواهاى وهابيان

1 - شيخ عبدالعزيز بن باز مفتى سابق حجاز مى‌گويد: «توسل به جاه، و بركت يا حقِ كسى بدعت است، ولى شرك نيست؛ از همين‌رو هرگاه كسى بگويد: «اللّٰهم إنّي أسألك بجاه أنبيائك أو بجاه وليّك فلان أو بعبدك فلان أو بحقّ فلان او بركة فلان» جايز نيست، بلكه بدعت و شرك‌آلود است.» ¹

2 - شيخ صالح بن فوزان مى‌گويد: «هركس به خالق و رازق بودن خداوند ايمان آورد، ولى در عبادت واسطه‌هايى بين خود و خداوند قرار دهد، در دين خدا بدعت گذارده است... و اگر به وسائط متوسل شود (به‌جهت جاه و مقام آنان) بدون آن‌كه آنان را عبادت كند، اين بدعت حرام و وسيله‌اى از وسائل شرك است...» ²

3 - گروه فتواى وهابيون، در جواب سؤالى از توسل مى‌گويند: «توسل به ذات پيامبر صلى الله عليه و آله و غيرِ او (از انبيا و صالحان) جايز نيست. هم‌چنين توسل به جاه پيامبر صلى الله عليه و آله و غير او حرام است، زيرا اين عمل بدعت و از پيامبر صلى الله عليه و آله يا صحابه حكمى در اين مورد نرسيده است...» ³

4 - ناصر الدين البانى مى‌گويد: «من معتقدم: كسانى كه به اوليا و صالحان و... توسل مى‌كنند از راه حقّ گمراه‌اند...» ⁴

فلسفۀ توسل:

توسل وسيله و واسطه قرار دادن چيزى بين خود و مطلوب است. وسيله بر دو قسم است: گاهى از امور مادى است؛ مثل آب و غذا كه وسيلۀ رفع تشنگى و گرسنگى است. و زمانى نيز از امور معنوى است؛ مثل گناه‌كارى كه خدا را به مقام و جاه يا حقيقت پيامبر صلى الله عليه و آله قسم مى‌دهد تا از گناهش بگذرد. در هر دوصورت وسيله لازم است، زيرا خداوند متعال