1) . متن اعلاميه دولت وقت چنين بود: متحد المآل، تلگرافى و فورى است. عموم حكام ايلات و ولايات و مأمورين دولتى. به موجب اخبار تلگرافى از طرف طايفه وهابيها، اسائه ادب به مدينه منوره شده ومسجد اعظم اسلامى را هدف تير توپ قرار دادهاند. دولت از استماع اين فاجعه عظيمه، بى‌نهايت مشوّش و مشغول تحقيق و تهيه اقدامات مؤثر ميباشد. عجالتًا با توافق نظر آقايان حجج اسلام مركز، تصميم گرفته شده است كه براى ابراز احساسات و عمل به سوگوارى و تعزيه دارى يك روز تمام تمام مملكت تعطيل عمومى شود. لهذا مقرر ميدارم عموم حكام و مأمورين دولتى در قلمرو مأموريت خود به اطلاع آقايان علماى اعلام هر نقطه، به تمام ادارات دولتى و عموم مردم اين تصميم را ابلاغ و روز شنبه شانزدهم صفر را روز تعطيل و عزادارى اعلام نمايند. رياست عاليه قوا و رئيس الوزراء - رضا. روز ياد شده تعطيل شد و از نواحى مختلف تهران، دستجات سينهزنى و سوگوارى به راه افتاده، در مسجد سلطانى اجتماع كردند. عصر همان روز نيز يك اجتماع چند ده هزار نفرى در خارج از دروازه دولت تشكيل شد و سخنرانان، مطالب تندى عليه اقدام وهابيها ايراد كردند. (تاريخ بيست ساله ايران، (حسين مكى، تهران، علمى، 1374)، ج 3، صص 395 - 396) گويا براى مدتى اوضاع آرام بود تا آن كه خبر انهدام بقاع شريفه در بقيع انتشار يافت و بار ديگر در خردادماه 1305، جريان مزبور خبرساز شد. از نجف، دو تن از مراجع تقليد، مرحوم حاج سيد ابوالحسن اصفهانى و محمد حسين نائينى تلگرافى به تهران ميزنند كه متن آن چنين است: قاضى وهابى به هدم قبه و ضرايح مقدسه ائمه بقيع: حكم داده؛ 8 شوال مشغول تخريب، معلوم نيست چه شده با حكومت مطلقه چنين زناندقه وحشى به حرمين. اگر از دولت عليه و حكومت اسلاميه علاج عاجل نشود، على الاسلام السلام. به دنبال آن، مدرس در مجلس نطقى كرد و از شاه خواست تا افرادى از نمايندگان مجلس معين كند تا كميسيونى ترتيب داده و در اين باره مشورت كنند. نتيجه كميسيون آن شد كه در اين باره تحقيق بيشترى صورت گيرد و پروندههايى كه از قبل درباره ماجراى وهابيان است، مطالعه شده، ضمن تلگرافى خبر اين واقعه به همه ولايات اعلام شود. در همين جلسه، مستوفى الممالك با پيشنهاد مدرس، پست نخست وزيرى را پذيرفت. پس از آن نيز، مستوفى الممالك در مقام رياست وزرائى ايران، اعلاميه مشروحى درباره اين واقعه صادر كرده، ضمن اعلام انزجار از اين حركت فجيع و وحشيانه، از قاطبه مسلمانان خواست تا «به حكم وحدت عقيده اسلامى، متفقا به وسايل ممكنه از اين عمليات تجاوزكارانه جلوگيرى به عمل آوردند و از آنجا كه حرمين شريفين حقيقتا به تمام عالم اسلام تعلق دارد، و هيچ ملت مسلمان، دون ملت ديگر حق ندارد اين نقاط مقدسه را كه قبله جامعه مسلمانان و مركز روحانيت اسلام است به خود اختصاص داده تصرفات كيف مايشاء نمايد و اصول تعاليم خود را بر عقايد ديگران تحميل كند؛ بنابر اين، از تمام ملل اسلاميه تقاضا ميشود كه در يك مجمع عمومى ملل اسلامى مقدرات حرمين شريفين را حل و تسويه نمايند و قوانين و نظاماتى وضع گردد كه تمام مسلمانان بر طبق عقايد مختصه خود بتوانند آزادانه از بركات روحانى و فيوض آسمانى اماكن مقدسه مكه معظمه و مدينه طيبه برخوردار و متمتع شوند. (تاريخ بيست ساله ايران، ج 4، صص 86 - 87، 92 - 93)