58منصور نيز مكه را در اختيار برخى از امراى عباسى؛ از جمله سرى بن عبدالله بن حارث قرار داد.
در سال 145 شورش نفس زكيه در مدينه و شورش برادرش ابراهيم در بصره سركوب شد و دولت عباسى كه متزلزل شده بود، استقرارى مجدد يافت. منصور اين بار عبدالصمد بن عبدالله عموى خود را حاكم مكه كرد. اين شخص كسى است كه سُدَيف بن ميمون را، كه به نفع علويان شعر مىسرود، در مكه زنده به گور كرد.
حضور اميران عباسى در اين شهر، مىتوانست سدّى در برابر قيامهاى علويان باشد. منصور در دوران خلافتش چهار سفر به حج آمد و در سفر پنجم؛ يعنى در سال 158 در مكه مرد و در كنار قبرستان مَعْلاة مدفون شد.
مكه تا سال 169 كه حسين بن على شهيد فخ قيام كرد، در اختيار امراى عباسى بود. در اين سال، اين علوى دست به قيام زد و با توجه به محبوبيتى كه داشت و با وجود شهادت سريعش، ضربه سختى بر دولت عباسى وارد كرد. منطقهاى كه وى به شهادت رسيد، تا به امروز «منطقة الشهدا» (و همانجا خيابانى به نام «شارع الشهداء») ناميده شده و مقبرهاش نه به صورت قبرى مشخص بلكه تكهاى قبرستان صاف شده با ديوارى در اطراف آن بدون در همچنان باقى است.
ادريس بن عبدالله علوى كه از واقعه فخ گريخت، دولتى علوى با نام دولت ادريسيه در آفريقا تأسيس كرد. برادرش عبدالله نيز در شمال ايران قيامى برپا كرد كه خاموش شد.
در سال 199 بار ديگر يكى از علويان با نام حسين بن حسن معروف به افطس، به مكه آمد و تحت رهبرى سرى بن منصور شيبانى كه به نام علويان در عراق قيام كرده بود، مدتى مكه را در اختيار خود داشت. با شكست سرى بن منصور، وى كوشيد تا