52مردمان پاك فطرت را به دين مبين اسلام در آورد. نخستين مسلمان، على(ع) و دومين آن حضرت خديجه كبرى(س) بود.

با آشكار شدن و رسميت يافتن دعوت، دشمنى قريش نيز با اسلام و مسلمانان آغاز شد. و كسانى مانند ابوجهل، عتبة بن ربيعه و ابوسفيان و حتى عمويش ابولهب، بدترين آزارها را به وى و پيروانش رساندند؛ اما آنان سرسختانه مقاومت كردند.

در سال پنجم بعثت، گروهى از مسلمانان به رهبرى جعفر فرزند ابوطالب، مخفيانه از مكه هجرت كردند و با عبور از درياى سرخ، به حبشه رفتند تا از فشار مشركان در امان باشند. سال‌هاى پس از آن، پيامبر(ص) با حمايت ابوطالب و ديگر افراد بنى‌هاشم (جز ابولهب) در مكه زندگى مى‌كرد. حمايت ابوطالب نقش بسيار مهمى در محافظت از رسول خدا(ص) داشت. زمانى كه قريش نتوانستند ابوطالب را به ترك حمايت از رسول خدا(ص) وادار كنند، پيمان اتحادى را بر ضدّ بنى هاشم امضا كردند. اين پيمان كه در سال هفتم بعثت امضا شد، بنى‌هاشم را محصور در شِعْب ابى‌طالب؛ يعنى محله بنى هاشم در مكه كرد و قريش از داشتن روابط اقتصادى و خانوادگى با آنان سرباز زد.

شكستن اين پيمان از ديد قريش، تنها زمانى ممكن بود كه بنى‌هاشم دست از حمايت رسول خدا(ص) بردارند و او را به قريش تحويل دهند. پس از سه سال سختى و مرارت، قريش با سرافكندگى، پيمان خود را لغو كرد و بنى هاشم با سرافرازى زندگى جديد خود را آغاز كردند.

ديرى نپاييد كه دو يار ديرين رسول خدا(ص) ، ابوطالب و خديجه، يكى پس از ديگرى دنيا را وداع گفتند. سال دهم بعثت، به مناسبت درگذشت اين دو يار، «عام‌الحزن»؛ يعنى سال اندوه نام‌گذارى شد.

در سال يازدهم بعثت، بارقه اميدى از سوى يثرب درخشيد و تنى چند از مردم آن