41آن، شامل دين يهودى و مسيحى و شاخه عربى آن، شامل امّت اسلامى مىباشند. از اينروست كه خداوند، دين اسلام را «دين حنيف» ناميد و نام «مسلمان» را براى مسلمانان، از زبان حضرت ابراهيم(ع) برگزيد و خانه كعبه را نيز «كعبه»، «البيتالحرام»، «البيتالعتيق» نام نهاد. برخى، «بيتالمعمور» را نيز نام ديگرى براى كعبه دانستهاند.
ساختمان كعبه كه به دست ابراهيم(ع) بنا شد، بر اساس برخى نقلها، حدود 4/32 متر ارتفاع داشته و ديوار شرقى آن 24 متر، ديوار غربى 23/10 متر، ديوار شمالى 16/5 متر و ديوار جنوبى 15 متر بوده است. در آن زمان خانه كعبه سقفى نداشت و ديوارهاى آن از سنگ بنا شده بود.
مكه و كعبه در دست جانشينان اسماعيل(ع)
اسماعيل(ع) در ميان عربهاى نواحى مكه رشد يافت و از ميان آنان همسرى برگزيد. نسلى كه از وى پديد آمد، به عربهاى عدنانى نامور است. اين عدنان در نسبنامه قريش، نياى پيامبر خدا(ص) معرفى شده و عربهاى عدنانى، به اين اعتبار كه از نسل اسماعيلاند، در واقع عرب نيستند؛ چرا كه اسماعيل(ع) نه عرب، بلكه از نژاد مردمان بين النهرين بود. از اينروست كه به آنها «مستعربه» به معناى «عرب شده» مىگويند. در برابر عدنانىها، قحطانىها يا عربهاى جنوبى هستند كه به عرب اصيل يا عرب عاربه معروفند.
قبيلهاى كه اسماعيل(ع) در ميان آنان بود، جُرْهم نام داشت كه بعدها از ميان رفت و نشان آن در تاريخ گم شد. در دوره تسلّط جُرهم بر مكه بود كه مردم موحّد و خداپرست اين ناحيه، پس از سالها كه عقايد توحيدى داشتند، بت پرست شدند. آنان به پيروى يكى از بزرگان خود با نام عمرو بن لُحَىّ، بتى را كه وى از شام به مكه آورد و نامش هُبَل بود، پرستيدند. آنها در عين حال، به خانه كعبه و خداى كعبه (ربّ