238بوده است. ¹

پس از آن حكومت اين شهر به جعفر بن سليمان عباسى رسيد كه تا سال 149 دوام داشت. شگفت آن كه پس از وى حسن بن زيد بن حسن بن على(ع) از طرف منصور بر اين شهر حكمران شد. وى از معدود علويانى است كه جانبدار عباسيان بود و سالها بر مدينه و نقاط ديگر از سوى عباسيان حكومت كرد. اين شهر گاه در اختيار برخى از نوادگان خليفه دوم نيز قرار مى‌گرفت.

در سال 169 حسين‌بن على‌بن حسن‌بن حسن‌بن على(ع) در اين شهر قيام كرد و پس از آن به مكه رفت كه در منطقه فخ به شهادت رسيد. آنگاه باز شمارى از اميران عباسى و نيز دوتن از خاندان زبيرى و برخى از خاندان‌هاى ديگر قريشى بر اين شهر فرمانروايى كردند.

در هنگام جنگ امين و مأمون، مردم مدينه جانب مأمون را گرفته و با جعفر بن حسن بن حسن بن على به عنوان امير شهر بيعت كردند. از ديگر علويانى كه سالهاى كوتاهى بر اين شهر حكومت كردند، مى‌توان به محمد بن سليمان بن داود بن حسن و محمد بن جعفر الصادق و عبيدالله بن حسن از فرزندان عباس بن على(ع) اشاره كرد كه در دوره خلافت مأمون، مدت بسيار كوتاهى بر اين شهر فرمانروايى كردند.

در تمام اين مدت، علويان به‌عنوان بخشى از ساكنان اين شهر كه شمارشان رو به فزونى بود، نفوذ زيادى‌داشتند. اكنون و به تدريج آنان به‌دو خاندان حسنى وحسينى تقسيم مى‌شدند.