232آنان بدينوسيله جبران مصادره اموالشان را، كه در مكه گذاشته بودند، كردند. مهم‌ترين حمله، حمله‌اى بود كه به‌جنگ بدر منتهى شد. در ماه رمضان سال دوم هجرت، مسلمانان به قصد حمله به كاروان قريش حركت كردند. قريش كه متوجه حمله شده بودند، سپاهى را از مكه به سوى مسلمانان اعزام كردند. دو سپاه در نزديكى چاه‌هاى بدر با يكديگر درگير شدند و در نتيجه، بسيارى از سران شرك به قتل رسيدند. از ميان رؤساى قريش، تنها ابوسفيان به سلامت ماند و آن هم به اين دليل بود كه در بدر حضور نداشت.
در سال سوم، مشركان به تلافى غزوه بدر به مدينه حمله كردند. آنها شهر را دور زدند و از سمت شمال در دامنه كوه احد مستقر شدند. رسول خدا(ص) نيز همراه يارانش كه كمتر از يك سوم دشمن بودند، به منطقه احد وارد شدند. در جنگى كه صورت گرفت، ابتدا مسلمانان غلبه كردند، اما غفلت آنان كه چگونگى آن در قسمت احد خواهد آمدسبب شد تا ضربه‌اى كارى از مشركان بخورند; گرچه مشركان نتوانستند اسلام را از ميان ببرند.
در سال پنجم، مشركان پيمان اتحادى بر ضدّ رسول خدا(ص) امضا كردند وسپاه احزاب را تشكيل دادند و به مدينه يورش بردند. پيش از حمله آنان، مسلمانان خندقى در قسمت شمالى شهر، جايى كه امكان ورود دشمن از آن ناحيه وجود داشت، كندند. دشمن در پشت خندق زمين‌گير شد و پس از گذشت بيست روز، در حالى كه برخى از پهلوانان آنها كه از خندق عبور كرده بودند، كشته شدند، با سرشكستگى مدينه را ترك كردند. در واقع، اين آخرين زورآزمايى مشركان در برابر مسلمانان بود كه به شكست انجاميد.
در سال ششم هجرت، رسول خدا(ص) به قصد انجام عمره و به همراه بيش از يك‌هزار و پانصد تن از اصحاب راهى مكه شد. مشركان اعلام كردند كه مانع از