18معدنالنقره به يكديگر متصل مىشدند. از همين معدن النقره يك راه هم به مدينه مىرفت.
اين راه در سه چهار قرن اخير به عنوان راه جبل شناخته مىشود.
ايرانيان از دير باز از همين راه استفاده مىكردند. اما زمانى كه اوضاع اين مسير ناامن مىشد، آنان ترجيح مىدادند تا از راه شمال عراق، به سمت حلب رفته از آنجا به سوريه بروند و سپس از شام راهى مدينه منوره و مكه معظمه شوند.
2. راه شام
راه مهم ديگرى كه از آن نيز بايد به عنوان يكى از قديمىترين راههاى حج ياد كرد راه شام است. اعراب پيش از اسلام به خصوص قريش از اين راه استفاده فراوان تجارى مىكردند. اهالى يمن هم براى رسيدن به شام ابتدا به سوى مكه آمده و از آنجا از همين راه به شام مىرفتند. پس از اسلام و محكمتر شدن ارتباط ميان شام و حجاز، و به خصوص براى حج، رفت و آمد از اين راه بيشتر شده و آباد گرديد. در ميان اين راه منازل بيشمارى وجود داشت كه غالب آنها يا در آبادىها و يا بر سر چاهها بود و عمده آنها 23 منزل اصلى است. طبيعى است كه در ادوار مختلف گاه مسيرها اندك تغييرى داشت. اين بستگى به آب و آبادى و يا عنايت خاص ملوك و سلاطين بود. شهرهاى علا، قلعه تبوك، آثار حجر مربوط به صالح پيامبر(ع) از جمله آن منازل است كه برخى به مرور به صورت يك شهر درآمد.
اين راهى بود كه مورد استفاده مسلمانان بيشمارى از منطقهاى وسيع كه به آن شامات گفته مىشود و امروزه شامل چندين كشور است، قرار مىگرفت. شام هميشه كاروان مستقل خود را داشت و «محمل» يعنى هودج بزرگ و تزيين شده و با شكوهى كه روى شترى گذاشته شده و به حج آورده مىشد عنوان علامت اين