84

سخاوتِ پرپر

در اينجا نيز، هدف شناساندن چهره و شخصيت «جواد الائمه» نيست.

باز هم يادكردى است دوباره از فرزند ديگرى از «آل رسول» كه در كنار مرقد موسى بن جعفر عليه السلام در كاظمين آرميده است.

امام محمد تقى، حضرت جواد عليه السلام

پيشوايى كه بيست و پنج بهار را روياند و شكوفاند و خود، فروزانتر از خورشيد، تابيد و درخشيد و خورشيد را به خجلت واداشت.

آنكه سخاوت باران را داشت، و كرامت دريا را و زلالى آب را.

آنكه «جود»، قطره‌اى بود، در پيشانى بلندش،

و «علم»، غنچه‌اى بود از گلستان وجودش،

و «حلم»، گوهرى بود، از گنجينۀ فضايلش.

علمش گسترده چون دريا بود. مأمون عباسى با همۀ دشمنى‌اش با او، چاره‌اى جز اعتراف به فضيلت «ابن الرضا» نداشت، تا آنجا كه دخترش را به همسرى امام درآورد.

شخصيت حسد برانگيز امام جواد عليه السلام چنان بود كه دستگاه خلافت، از حضور آن حضرت در مدينه، بيمناك بود و از به هم پيوستن قطراتِ ولايتِ هواداران مى‌ترسيد كه رودى عظيم و دريايى موج‌خيز پديد آيد. اين بود كه امام را از مدينه به بغداد احضار كرد.