67ابى طالب را لعن و سبّ كنند و ناسزا گويند.
در ادامۀ همين سياست بود كه «زياد»، براى تصفيۀ كوفه از شيعيان على عليه السلام و از هم پاشيدن قدرت و تجمع آنان، تعداد 50 هزار نفر از آنان را به خراسان تبعيد كرد. 1معاويه مقرّر كرده بود هر كس نامش «على» است او را بكشند.
و مورّخين نقل كردهاند كه علماء و راويان حديث، نسبت به نقل روايت از على عليه السلام با نام صريح او هراسان بودند و بخاطر ترس از بنىاميّه، هرگاه مىخواستند از آن حضرت روايتى نقل كنند، مىگفتند: پدر زينب (ابو زينب) چنين گفت... 2با وضعى كه ياد شد، طبيعى بود كه حتى پس از زمان معاويه هم،آن خطّ شوم ادامه يابد. گرچه در زمان «عمر بن عبدالعزيز» برنامۀ سبّ ولعن برداشته و ملغىٰ شد ولى پس از روى كار آمدن بنىعباس هم در دورههاى مختلف، به شكلهاى گوناگون، خطّ و فرهنگ اهل بيت مورد تهاجم قرار مىگرفت و مسأله زيارت هم - جز در يكى دو برهۀ كوتاه از زمان - با محدوديّت و خوف و هراس انجام مىگرفت و امكان تجليل شايسته و احياء نام و آثار و نشانههاى پيشوايان معصوم شيعه و بزرگداشت مناسب فراهم نبود.
ائمّه ما يكى از برنامههايشان احياء حق و تجليل از فضايل