62زمان و در ركاب پيامبر و چه در زمان خلافت خودِ آن حضرت - به تيغ ذوالفقارش به هلاكت رسيده بودند، نسبت به او كينه داشتند و بيم آن مىرفت كه عداوت خود را حتّى نسبت به قبر مطهّرش هم نشان بدهند. بنابر روايات، خوف آن بود كه خوارج و ديگران، قبر آن حضرت را نبش كنند. 1اين تدبير و دورانديشى، بسيار بجا بود و گذشت زمان هم صحّت آنرا نشان داد. در دوران خفقانبارى كه شيعيان خالص و افراد مطمئن از محلّ دفن حضرت مطّلع بوده و به زيارت آن مىرفتند، حساسيّت و حسد مخالفان را برمىانگيخت.
«... قبر شريف اميرالمؤمنين تا زمان هارون الرشيد از بيگانگان پنهان بود. در سال 155 هجرى نخستين بقعه آن حضرت را هارون بنا نمود و صندوقى از سنگ سفيد با ضريحى روى قبر قرار داد. پس از آن محمد بن زيد، داعى صغير ملك طبرستان از احفاد زيد بن امام حسن عليه السلام در سال 287 به بناى قبّه و صحن و هفتاد طاق پرداخت.» 2پنهان ماندن مدفن آن امام مظلوم، ريشههاى سياسى داشته و بخاطر مصونيّت از بروز عداوت امويان بوده است.
مخفى بودن جاى قبر آن حضرت، بسيارى از حقايق را روشن مىكند.