53حرم حسينى ختم مىشود، سابقهاى بس طولانى دارد. همين موكبها و هيئتها، ياد حين و كربلا را در دلها و ذهنها و زندگيها زنده نگهداشتهاند.
اين گروهها، به ويژه در كربلا، و راههايى كه به كربلا منتهى مىشود، علاوه بر جنبۀ عزادارى از بُعد زيارتى هم برخوردارند.
عزاداران زائر، يا زائران عزادار.
هجوم عاشقانۀ زائران حسين عليه السلام به كربلا، بخصوص در روزهايى همچون عاشورا، اربعين، ايّام رجب، نيمۀ شعبان، و....
حال و هواى ديگرى دارد.
قبلۀ كربلا، چنان جاذبهاى دارد كه دلهاى تودههاى وسيعى از علاقهمندان را به آن «كوى عشق» و «مكتب شهادت» مىكشد.
در تاريخ و فرهنگ عراق، مخصوصاً در ميان عشائر حاشيۀ فرات و دجله، اين تعلّقِ خاطر و دلبستگى معنوى، افزونتر است.
معنويت و صفا و يكدلى زائران حسين عليه السلام براستى از كراماتِ آن «ثارالله» عزيز است.
شكوه معنوى كربلا، در اينگونه روزها، زنده بودن حسين عليه السلام را آشكارتر نشان مىدهد.
در عراق، از سالها پيش، چنين رسم است كه هيئتها و دستهها و كاروانهايى، كوچك يا بزرگ، در ايّام خاصّى براى زيارت كربلا، حركت مىكنند. از بصره، بغداد، و... بطور عمده از «نجف».
گاهى در نيمۀ شعبان، براى زيارت شعبانيّه، و گاهى اوّل رجب،