457 فرمودند:
«مَا مِنْ بَرٍّ وَ لَا فَاجِرٍ يَقِفُ بِجِبَالِ عَرَفَاتٍ فَيَدْعُو اللَّهَ إِلَّا اسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ أَمَّا الْبَرُّ فَفِي حَوَائِجِ الدُّنيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَمَّا الْفَاجِرُ فَفِي أَمْرِ الدُّنيا» 1
«هيچ نيكوكار و بدكارى نيست كه در عرفات حاضر شود و خدا را بخواند مگر آنكه خداوند خواسته‌هايش را اجابت كند، نيكوكار درباره حوائج دنيوى و اخروى و بدكار در مورد حوائج دنيوى.»
و از آنجا كه براى بهره‌مندى از غفران الهى بايد به عامل بخشش گناهان يعنى ولايت پيشوايان معصوم (عليهم السلام) متمسك گرديم، امام صادق(ع) درباره كسانى كه از ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام) روى‌گردانند، فرمودند:
«غُثَاءٌ يَأْتِي بِهِ الْمَوْجُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ لَا وَ اللَّهِ مَا الْحَجُّ إِلَّا لَكُمْ لَا وَ اللَّهِ مَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ إِلَّا مِنْكُمْ» 2
«(اين مردم مانند) خس و خاشاكى هستند كه به همراه موج از هر طرف به اينجا مى‌آيند. به خدا قسم! حج تنها براى شما (متمسكين به ولايت) قرار داده شده و فقط از شما پذيرفته مى‌شود.»
عرفات در حديث شبلى
امام سجاد(ع) عرفات را موقف درك علوم و جايگاه شناخت ربوبيت خداوند و حاكميت او معرفى نموده و خطاب به شبلى فرمودند:
«هَلْ عَرَفْتَ بِمَوْقِفِكَ بِعَرَفَةَ مَعْرِفَةَ اللَّهِ سُبْحَانَهُ أَمْرَ الْمَعَارِف وَ الْعُلُومِ وَ عَرَفْتَ
قَبْضَ اللَّهِ عَلَي صَحِيفَتِكَ وَ اطِّلَاعَهُ عَلَي سَرِيرَتِكَ وَ قَلْبِكَ قَالَ لا»
«آيا با وقوف در عرفات، به (ربوبيت) خداوند معرفت يافتى و به معارف و علوم