386«مى‌گويم و گفته من درباره تو ناروا و ناسزا نيست. درياب سخن مرا اى فرزند سلمى (عبدالمطلب). تويى حفركننده چاه زمزم.
چاهى كه در زمان اسماعيل(ع) فرزند هاجر و نيز در عهد آدم(ع) بر اثر ضربت جبرئيل پديدار گرديد.»
طبق اين شعر، چاه زمزم به سبب ضربت پاى جبرئيل به وجود آمده و از اين‌رو به آن « رَكْضَةُ جِبْرِئيل » گفته شده است.
پديدارى دوباره آب زمزم در زمان ابراهيم(ع)
ماجراى ظهور زمزم كه در نزديكى مقام ابراهيم (حدود هجده مترى كعبه) و در زير زمين واقع شده چنين بوده است كه حضرت ابراهيم(ع) به دستور خداوند، هاجر و فرزندش اسماعيل(ع) را به وادى خشك و سوزان مكه بُرد و در كنار درختچه‌اى در نزديكى كعبه در محل حِجْر قرار داد و خود از مكه خارج شد. زمانى نگذشت كه ذخيره آب هاجر و اسماعيل به پايان رسيد و تشنگى بر آنها غالب شد و به سبب عطش اسماعيل، هاجر فاصله ميان «صفا و مروه» را به اميد يافتن آب، هفت‌بار پيمود اما جز سرابى نيافت تا اينكه سرانجام به اعجاز الهى از زير پاى اسماعيل، آب جوشيد و هاجر، مَشك را پر از آب و فرزندش را سيراب نمود. پس از مدتى قبيله «جُرْهُم» متوجه وجود آب در اين مكان شدند و در كنار اين چشمه (كه آب فراوان داشت) سكونت گزيدند.
علت نام‌گذارى زمزم