363«ناصب كسى نيست كه با ما اهل‌بيت دشمنى كند، زيرا كسى را نمى‌يابى كه
بگويد من با محمّد و آل‌محمّد (عليهم السلام) دشمنى دارم، بلكه ناصب كسى است كه با وجود علم به اينكه شما ولايت ما خاندان را پذيرفته و از
شيعيان ما هستيد، با شما دشمنى كند.»
علت اينكه اهل‌بيت (عليهم السلام) ارتباط صحيح و پايدار با اهل ايمان را به منزله دوستى با خود معرفى نموده‌اند، آن است كه اهل ايمان، هميشه در محدوده ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام) حركت نموده و در صورت خروج، دوباره به آن باز مى‌گردند. به همين دليل رسول‌اكرم(ص) فرمودند:
«مَثَلُ الْمُؤْمِنِ مَثَلُ الفَرَسِ فَرَّ مِنْ أَخْيَتِهِ يَجوُل ثُمَّ يَرْجِعُ إِلي أَخْيَتِهِ وَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ يَسْهو ثُمَّ يَرْجِعُ إِلي الايمانِ» 1
«مَثَل مؤمن، مَثَل اسبى است كه از آنچه او را به زمين مهار كرده، فرار مى‌كند و جولان مى‌دهد سپس به سوى آن باز مى‌گردد. مؤمن نيز خطا مى‌كند (و از حريم ايمان دور مى‌شود) اما مجدداً به آن باز مى‌گردد.»
ولايت، مانع خروج از حريم ربوبيت
ولايت اهل‌بيت (عليهم السلام) كه معنا، مُسمّا و حقيقت كعبه است، اهل ايمان را به مركز خانه پيوند داده و مانع‌گريز آنها از اين محدوده مى‌شود. از
اين‌رو امام‌صادق(ع) فرمودند:
«كُلُّ مُؤْمِنٍ مُلْجَمٌ» 2
«هر مؤمنى لجام خورده است.»
به عبارت ديگر، لِجام و مَهار او در دست اهل‌بيت (عليهم السلام) است تا