362
تفسير طواف بر مبناى مودّت
طواف با توجه به اسرار نهفته در آن، بر مبناى محبّت و مودّت نيز تفسير گرديده است. زيرا مودّت، ثمره تلاش كسى است كه ديگرى را دوست داشته و سعى مى‌كند با چشم‌پوشى از عيوب او، رابطه‌اش را با وى حفظ كند. اميرمؤمنان(ع) در اين‌باره فرمودند:
«عَيْنُ الْمُحِبِّ عَمِيَةٌ عَنْ مَعَايِبِ الْمَحْبوُبِ» 1
«چشم كسى كه ديگرى را دوست دارد، از عيوب او نابيناست.»
اين حديث بيانگر آن است كه دوام رابطه با محبوب تنها با نديدن و نشنيدن معايبش ممكن است و چون خداوند، مبرّاى از عيب بوده و اهل‌بيت (عليهم السلام) را نيز معصوم آفريده است، از اين‌رو معيار موّدت با اهل‌بيت (عليهم السلام) حفظ رابطه با اهل ايمان است كه معصوم نبوده و داراى عيب و
كاستى‌اند و معيار جدايى از اهل‌بيت (عليهم السلام) بى‌توجهى به اهل ايمان مى‌باشد. به همين دليل امام‌صادق(ع) درباره معيار شناخت دشمنان خاندان عصمت فرمودند:
«لَيْسَ النَّاصِبُ مَنْ نَصَبَ لَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ لِأَنَّكَ لَا تَجِدُ أَحَداً يَقُولُ أَنَا أُبْغِضُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّد وَ لَكِنَّ النَّاصِبَ مَنْ نَصَبَ لَكُمْ وَ هُوَ يَعْلَمُ أَنَّكُمْ تَتَوَلَّوْنَّا وَ أَنَّكُمْ مِنْ شِيعَتِنَا» 2